"Από απροσεξία πέρασα τα σύνορα των δοντιών της και κατάπια την ευκίνητη γλώσσα της. Ζει μέσα μου τώρα, σαν γιαπωνέζικο ψάρι. Σκοντάφτει πάνω στην καρδιά και το διάφραγμά μου όπως σε τζάμι ενυδρείου. Αναδεύει λάσπη από τον πυθμένα.

Εκείνη που της στέρησα τη φωνή με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια προσμένοντας μια λέξη.

Δεν ξέρω ωστόσο ποια γλώσσα να χρησιμοποιήσω για να της μιλήσω -την κλεμμένη ή αυτήν που λιώνει στο στόμα μου από ένα περίσσευμα επίπονης καλοσύνης"


Zbigniew Herbert